#4
ਦਿਨ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ, ਵਿਆਹ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।ਚਾਰ ਕੁ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜ਼ੀਬ ਜਿਹੀ ਘਟਨਾ ਘਟੀ। ਅਸੀਂ ਘਟਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਪਰ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਅ ਹੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਸਕੂਲ ਦੇ ਵਟਸਐਪ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪੇਪਰਾਂ ਦੀ ਡੇਟਸ਼ੀਟ ਆ ਗਈ, ਮਤਲਬ ਪੇਪਰ ਹਫਤੇ ਬਾਅਦ ਸਨ ਤੇ ਵਿਆਹ 4 ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਸੀ ਭਾਵ ਪੇਪਰਾਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਦੋ ਦਿਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਧੱਕਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ ਉਹਨੇ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਘਰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਣਾ।ਪਰ ਉਹ ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਨੂੰ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੀ ਸੀ।ਇਸ ਲਈ ਮੰਮੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਿਆਹ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਿੱਦ ਕਰਨ ਲੱਗੀ । ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਪਾਪਾ ਨੇ ਰੋਹਬ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਦੀ ਤਾਕੀਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।ਨਾਲ ਹੀ ਹੁਕਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਘਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਦਾ ਦਾਦੀ ਨਾਲ ਰਹਿ ਕੇ ਪੇਪਰ ਲਈ ਪੜ੍ਹੇਗੀ।
ਖੁਸ਼ੀ ਅਣ-ਮਨੇ ਜਿਹੇ ਮਨ ਤਾਂ ਗਈ ਪਰ ਉਸਦੇ ਚਾਅ ਅਧੂਰੇ ਰਹਿ ਗਏ, ਲਹਿੰਗਾ ਜੋ ਇੰਨੇਂ ਚਾਵਾਂ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ।
ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਮੀ ਪਾਪਾ ਤੇ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਨਾਨਕੇ ਘਰ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ, ਖੁਸ਼ੀ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਬਿੰਦੂ- ਕਿਉਂ ਬੱਚਿਆਂ ਵਾਂਗ ਰੋਈ ਜਾਂਨੀ ਏਂ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਮੰਮੀ….. ਪਾਪਾ ਮੈਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਲਈ ਹੀ ਆ ਕੇ ਲੈ ਜਾਇਓ।
ਪਾਪਾ- ਨਹੀਂ ਨਹੀਂ…. ਤੂੰ ਬੱਚੀ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸਿਆਣੀ ਹੋ…ਘਰ ਬਹਿ ਕੇ ਪੜ੍ਹ।
ਬਿੰਦੂ- ਹਾਂ….ਜੇ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇ…ਮੈਂ ਪ੍ਰੀਤੀ ਦੀਦੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਆਖ ਜਾਂਨੀ ਆਂ।
ਇਹ ਸੁਣਦਿਆਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿਚ ਚਮਕ ਆ ਗਈ, ਹੁਣ ਉਹ ਅਰਸ਼ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਲੈਣ ਲੱਗੀ । ਅਚਾਨਕ ਹੀ ਉਸਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਆਈਡੀਆ ਆਇਆ।ਉਸਦੇ ਬੁੱਲਾਂ ਤੇ ਕਾਤਲ ਮੁਸਕਾਨ ਛਾ ਗਈ।
ਇੱਧਰ ਜਦੋਂ ਬਿੰਦੂ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੀਤੀ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਆਈ ਤਾਂ ਅਰਸ਼ ਨੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਲਈ । ਖੁਸ਼ੀ ਚ ਉਸਦੇ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਾ ਲੱਗਣ। ਬਿੰਦੂ ਦੇ ਜਾਂਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ ਸਮਝੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ ਅਤੇ ਗੇਟ ਖੜਕਾ ਦਿੱਤਾ।
ਠੱਕ.. ਠੱਕ ..ਠੱਕ…..
ਦਾਦੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼- ਵੇ ਕੋਣ ਐ ਭਾਈ…..
ਅਰਸ਼- ਬੇਬੇ ਜੀ ਮੈਂ ਆਂ…. ਅਰਸ਼!
ਦਾਦੀ- ਵੇਖ ਲੰਘਿਆ ਪੁੱਤ…..
ਅਰਸ਼ ਬੇਬੇ ਦੇ ਪੈਰੀ ਹੱਥ ਲਾ ਕੇ ਨੇੜੇ ਬੈਠਦਾ ਹੋਇਆ- ਬੇਬੇ ਜੀ ਠੀਕ ਓ। ਬਾਪੂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦਾ।
ਬੇਬੇ- ਠੀਕ ਤਾਂ ਪੁੱਤ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਐ। ਸਿਆਣੇ ਸ਼ਰੀਰਾਂ ਦਾ…ਬਾਪੂ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਪਿਆ..ਘਟ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਉਸਤੋਂ…ਤੂੰ ਦੱਸ ਅੱਜ ਇੱਧਰ ਕਿਵੇਂ ਉਂਝ ਤਾਂ ਕਦੇ ਆਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਤੂੰ…. ਆਜਾ ਅੰਦਰ ਬਹਿ ਕਮਰੇ ਵਿਚ ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਜਾਵੀਂ ਤੂੰ ਕਹਿੜਾ ਰੋਜ਼ ਰੋਜ਼ ਆਉਨਾਂ ਏਂ।(ਕੁੜੀਏ ਚਾਹ ਬਣਾ ਮੁੰਡੇ ਲਈ)
ਖੁਸ਼ੀ- ਬਣਾਉਂਦੀ ਆਂ ਬੀਬੀ.!
ਬੇਬੇ ਹੋਲੀ ਹੋਲੀ ਲੰਗੜਦੀ ਤੁਰਦੀ ਹੈ..ਪਰ ਅਰਸ਼ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੋ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬਾਹਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਕੇ ਖਿੱਚ ਕੇ ਸਮੂਚ ਜੜ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਤੇ ਸੋਫੇ ਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ…ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਗੁਲਾਬੀ ਹੋ ਗਿਆ .. ਸੰਗਦੀ ਹੋਈ ਚਾਹ ਬਣਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਅਰਸ਼ ਕੋਲ ਦਾਦੀ ਬੈਠਦੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ- ਵੇ ਪੁੱਤ ਤੂੰ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ।
ਅਰਸ਼- ਕੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ ਬੇਬੇ ਜੀ..!
ਦਾਦੀ- ਵੇਖ ਉਹ ਕੀ ਕੰਮ ਆਇਆ ਏਂ।
ਅਰਸ਼- ਉਹਹਹ…ਬੇਬੇ ਜੀ ਮੰਮੀ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਕੋਈ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ।
ਦਾਦੀ- ਅੱਛਾ ਅੱਛਾ…
ਉਦੋਂ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਚਾਹ ਦੇ ਕੱਪ ਲੈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਦਾਦੀ- ਨੀਂ ਕੁੜੀਏ ਜਾ ਚਾਹ ਪੀਕੇ ਮੁੰਡੇ ਨਾਲ ਇਹਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਆ।
ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਚਾਹ ਪੀਂਦਿਆਂ ਗੱਪਾਂ ਮਾਰਦੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਅਰਸ਼ ਉੱਠ ਘਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪੈਦਾ।ਮਗਰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਕੱਪ ਰਸੋਈ ਵਿਚ ਰੱਖ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹੀ ਅਰਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਗੁੱਟੋਂ ਫ਼ੜ ਕੰਧ ਨਾਲ ਲਾ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਉਸਦੀ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਘੁੱਟ ਲੈਂਦਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਮੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੱਬੇ ਜਾਂਦੇ ਨੇ। ਅਰਸ਼ ਆਪਣੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕਿੱਸ ਕਰਨ ਲਗਦਾ,ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਬੁੱਲ੍ਹ ਚੂਸ ਖੁਸ਼ੀ ਕਿੱਸ ਤੋੜਦੀ ਹੈ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਹਾਂਜੀ…. ਮੰਮੀ ਕੋਲ ਵੀ ਜਾਣ ਦਿਓਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਅਰਸ਼- ਮੰਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤ ਨੇ ਬੁਲਾਇਆ ਤਾਂ ਮੰਮੀ ਕੋਲ ਕਿਉਂ ਜਾਣਾ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਅੱਛਾ ਜੀ…ਮੰਮੀ ਦੇ ਪੁੱਤ..ਕਰੋ ਗੱਲ।
ਅਰਸ਼- ਗੱਲ ਕੋਈ ਨਹੀਂ…ਚਾਰ ਦਿਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਊਂ ਮੈਂ…ਤੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਬਾਰੇ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਨ ਬਹਾਨੇ ਚਲੀ ਜਾਵੀਂ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਠੀਕ ਐ ਪਰ ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਤ ਐ।
ਅਰਸ਼- ਸ਼ਰਤ..! ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਰਤ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਸਿੰਪਲ…..ਬਸ ਤੁਸੀਂ ਰਾਤੀਂ ਵਾਈਟ ਸ਼ਰਟ, ਰੈੱਡ ਪੱਗ ਤੇ ਪੈਂਟ ਨਵੀਂ ਜਿਹੀ ਤੇ ਸ਼ੂ ਪਾਕੇ ਪੂਰੇ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਇਓ।
ਅਰਸ਼- ਤਿਆਰ ਹੋਕੇ….ਉਹ ਕਿਉਂ…. ਆਪਾਂ ਭੱਜਣਾ ਨੀ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਅਰਸ਼ ਤੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚਪੇੜ ਜਿਹੀ ਮਾਰ ਕੇ- ਭੋਲਿਆ ਬਹੁਤਾ ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਕਰ….
ਅਰਸ਼- ਠੀਕ ਐ ਤੂੰ ਵਾਲ ਸ਼ੇਪ ਕਰਕੇ ਰੱਖੀਂ।
ਖੁਸ਼ੀ- ਹਾਂ ਹਾਂ ਕੋਈ ਨਾਂ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਾਹਵਾਂ ਵਿਚ ਜਕੜਦੇ ਦੋਵੇਂ ਅਲੱਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ ਬੱਸ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਟ ਐ ਰਾਤ ਦੀ।
ਖੁਸ਼ੀ ਤਾਂ ਹੁਣ ਤੋਂ ਹੀ ਤਿਆਰੀ ਚ ਲੱਗ ਗਈ। ਪਹਿਲਾਂ ਤਾਂ ਉਹਨੇ ਮਹਿੰਦੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕੀਪ ਚ ਪਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਗੋਡਿਆਂ ਤੱਕ ਲਾਈ ਫਿਰ ਵਾਰੋ ਵਾਰੀ ਦੋਵਾਂ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਲਾ ਲਈ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਪਿੰਡਾ ਮਲ ਮਲ ਕੇ ਨਾਹੀ ਤੇ ਚੂਤ ਦੇ ਗਾਂਡ ਦੇ ਅਤੇ ਕੱਛਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਵੀ ਸ਼ੇਪ ਕਰ ਲਏ। ਜਦੋਂ ਨਾਹ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਗੋਰਾ ਜਿਸਮ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉੱਤੋਂ ਮਹਿੰਦੀ ਦਾ ਰੰਗ ਇੰਨਾ ਗੂੜ੍ਹਾ ਚੜਿਆ ਜਿਉਂ ਨਵੀਂ ਦੁਲਹਨ ਹੋਵੇ। ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਾਤੀਂ ਚੁਬਾਰੇ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਲੱਗੀ।ਕਰੀਬਨ ਦੋ ਘੰਟੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਦੋ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਅਰਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਚੁਬਾਰੇ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਤਾਂ ਅੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਸਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਚੁੰਧਿਆ ਗਈਆਂ।
_________________________________________________
Leave a Reply
You must be logged in to post a comment.